Het toppunt van 'social media': het vervangen van échte vriendschappen en dus je sociale leven....Ik denk dan: dat is niet mogelijk. Vrienden op Hyves, Facebook, Twitter, LinkedIn, enzovoorts kunnen nooit mijn sociale leven vervangen. Ik maak me niet druk om hoeveel vrienden ik heb, of ik wel genoeg krabbels per dag krijg en of mijn foto's vaak worden bekeken. Ik ga liever op stap met vrienden en vriendinnen die dronken dansend in de kroeg staan (ik noem geen namen) en krijg liever een telefoontje dan een krabbel of een 'writing on my wall'. Echt contact daar gaat het om. Toch?
Helaas, gisteren spatte deze luchtbel uitelkaar. Om precies te zijn in de trein van Utrecht naar Den Bosch. Het meisje in kwestie droeg vleeskleurige pantyvoetjes in haar ópen schoenen en stak een minuut na vertrek van wal. "Die Babette vind ik zo'n raar meisje. Ik bedoel, ze is wel aardig, maar soms doet ze echt rare dingen hoor". Haar reisgenootje/ vriendin/ hyveskennis/ whatever keek op van haar tijdschrift en begon mee te zaniken. "Jaaaaaa, klopt! Zij had eerst met die Kevin, nou zó'n sukkel. Dat snap ik echt niet hoor. En nu is het uit en gaat ze ineens vol voor Frank".
Het meisje met de pantyvoetjes keek geïrriteerd. Dat over Kevin bedoelde ik niet, ik heb het over de echte wereld, leek ik in haar ogen af te lezen.
"Nee, weet je wat ze vorige week deed? Voegt ze me ineens toe op Facebook, terwijl we nog niet eens vrienden zijn op Hyves!" Haar vriendin keek begripvol en er begon een gesprek vol verontwaardiging, 'ohs', 'ahs' en gezucht gedurende het hele traject.
Goed ik zal het verslag hier stoppen, want de boodschap is wel duidelijk. Mag je tegenwoordig echt pas vrienden zijn op Facebook als je elkaar krabbelt op Hyves? Of moet je eerst ook wat getwitterd hebben voordat je elkaar überhaupt mag aankijken? Wat een bizar wereldbeeld heb je dan?! Misschien dat ik afgelopen dinsdag, toen ik 24 werd, wel te 'oud' ben geworden....Ik kijk nu al uit naar volgend jaar. Dan ben ik in dit tempo waarschijnlijk al een seniel, zeurend oud wijf.
