Dit is mijn angst.

Wat mijn grootste nachtmerrie is. Een situatie waarin ik nooit terecht wil komen. Een moment waarop ik misschien wel besluit mijn leven drastisch om te gooien. Het punt waarop mijn grootste angst waarheid wordt.

Wat dat is, besefte ik me een tijdje terug. Hieronder een dialoog van een stel in de trein naar Amsterdam. Een stel van een jaar of vijfenvijftig. Het koppel bestond uit een man (kakibroek, open sandalen, verzuurd gezicht) en een vrouw (grijzig, mooie vrouw, dromerige blik). Ik zat tegenover ze. Met tranen in mijn ogen.

"Oh, gelukkig hij vertrekt precies op tijd"
"Mmm, mmm"
"Is toch goed, hè die NS, toch knap"
-geen reactie-
"Kijk, Clara, een personeelsfeestje bij die boerderij"
-geen reactie van Clara-
"Eén, twee, drie, vier, VIJF kerken in één dorp!"
-geen reactie-
We staan stil op station Utrecht en vertrekken weer
"Ah, jammer hoor, net te laat. Scheelt maar tien seconden, maarja, dat is te laat hè?"
-geen reactie van Clara-


Dit is mijn angst in levenden lijve.

Altijd lachen met de NS

Gisteren met wat mensen naar Roze Maandag geweest, altijd leuk. Een leuke dag, aardig wat gedronken en met de trein weer naar huis. Gelukkig zet de NS dan nachttreinen in, zodat je niet om twaalf uur al naar huis moet. Om half drie pakten we dus trein naar Eindhoven. Zittend in de coupé verlang je al naar je bed. En wanneer je je voeten op het perron laat neerkomen, denk je alleen nog maar aan kussens. Aangekomen in de stationshal, blijkt dat deze droom nog lang niet uitkomt. De stationshal zit op slot. Op slot? Jep. Je ziet mensen denken. Is het een val? Worden we dadelijk gelyncht? Is de Nederlandse regering toch niet zo 'open minded' wat betreft homo's en lesbiennes? Nee, ze zijn bij de NS gewoon vergeten dat er nog een nachttrein komt. Geen idee hoe de communicatie bij de NS verloopt, maar niet erg efficiënt, blijkt wel. Met zo'n honderd man sta je daar dan dus te wachten. Vervolgens is er niemand te bekennen. Reizigers vliegen op een conducteur af, maarja, hij weet alles van treinen en niets van stationshallen en sloten. Uiteindelijk is waarschijnlijk - ik geef hem maar een fictieve naam - Chris de enige man met een sleutel, uit zijn bed gebeld. Hij komt dan ook van buitenaf de deuren openmaken. Hilarisch. Kijk het filmpje en luister vooral naar het schreeuwende meisje.....

Even iets praktisch

Je hebt je knie en je knieholte. Je hebt je schouder en je oksel. En je hebt je elleboog en.....?

Een praktische vraag dus. Hoe heet in hemelsnaam dat lichaamsdeel? Heb het nog even duidelijker gemaakt met een afbeelding. Voor het geval je écht geen idee hebt, waar dit over gaat.

Mijn nieuwe held

Er zijn genoeg mensen die niet waarmaken wat ze zeggen. Ze hebben mooie praatjes, maar slechte daadjes. Bij het 'normale' volk kom je daar vaak niet zo snel achter, maar bij beroemdheden ligt dat anders.

Neem Al Gore. Hij strijdt voor een beter milieu. We moeten van hem minder co2 uitstoten, spaarlampen indraaien en de verwarming een tikje terug doen. Doen we dit niet, dan staat de aarde over een aantal jaren onder water. In het slechtste geval drijven onze onderbroeken en foto's dan dus in de buurt van Jakarta ofzo.

'Ons' Al praat mooi en overtuigend. De hele wereld ligt aan zijn voeten. Hij heeft alleen zichzelf nog niet overgehaald om te bekeren tot een groen leven. Hij woont in een buitensporig grote villa. Je kent ze wel. Zo groot dat als je je sleutels kwijtraakt, je deze drie weken later pas terugvindt.
Al, zijn gezin en medewerkers hebben een electriciteitsverbruik waar je geen 'u', maar Hare Majesteit tegen zegt. Zij verbruiken namelijk zo'n 200.000 kWh per jaar. Een gemiddeld huishouden in Nederland verbruikt zo'n 3500 kWh. Even ter vergelijking. Belachelijk en ook jammer eigenlijk, dat we zo'n man niet massaal uitkotsen.

Gelukkig zag ik gisteren iemand, een beroemde zanger om precies te zijn, die zijn woorden wél in daden omzet. Het gaat hier om Henry Rollins 'what's happening?'. Vroeger zanger van Black Flag, nu vertelt hij verhalen in zijn show 'Spoken Word.

Kritische, grappige en meeslepende verhalen vertelde hij over zijn reizen, ontmoetingen en avonturen. Henry wil mensen ontmoeten, leren kennen en in zijn hart sluiten. Reizend over de wereld, probeert hij verder te kijken dan de Amerikaanse neus lang is. Hij zet zich in voor homorechten, werkt mee aan goede doelen en wil vooral tussen de medemens zijn.
Daar vertelde hij zo'n 2,5 uur over in de Effenaar.

Is hij echt zo, denk je af en toe tijdens zijn show. Vertelt hij niet alleen een mooi verhaaltje en stapt hij vervolgens alleen in zijn veel te grote touringcar terwijl hij zijn fans afsnauwt.

Wees maar gerust. Na de show liep hij met alléén een kleine rugzak de achteruitgang van de Effenaar door. In één rechte lijn naar zijn fans, waar hij door een hek geamuseerd mee praat. Geen veel te luxe touringcar op het terrein te vinden. Dat kan ook niet, hij trotseerde op de heenreis namelijk de Nederlandse Spoorwegen en maakte zelfs een oer-Hollandse vertraging mee.

Een taxi rijdt door het hek. Het is al laat, de treinen rijden niet meer en Henry moet nog terug naar Brussel. Henry schudt de chauffeur de hand en loopt naar de andere kant van het hek. Hij gaat uitgebreid op de foto met zijn fans, signeert posters en maakt een praatje.

Na een minuut of tien zegt hij gedag tegen zijn fans en loopt hij naar de taxi. De taxichauffeur opent het achterportier. Henry schudt 'nee'. Hij stapt, uiteraard, vóór in de auto. De chauffeur lacht en weet dat het een leuke rit gaat worden. En dat op een dinsdagavond om half 1 's nachts.
De taxi trekt op.
Dag Henry, mijn nieuwe held.

www.henryrollins.com