Dit is mijn angst.

Wat mijn grootste nachtmerrie is. Een situatie waarin ik nooit terecht wil komen. Een moment waarop ik misschien wel besluit mijn leven drastisch om te gooien. Het punt waarop mijn grootste angst waarheid wordt.

Wat dat is, besefte ik me een tijdje terug. Hieronder een dialoog van een stel in de trein naar Amsterdam. Een stel van een jaar of vijfenvijftig. Het koppel bestond uit een man (kakibroek, open sandalen, verzuurd gezicht) en een vrouw (grijzig, mooie vrouw, dromerige blik). Ik zat tegenover ze. Met tranen in mijn ogen.

"Oh, gelukkig hij vertrekt precies op tijd"
"Mmm, mmm"
"Is toch goed, hè die NS, toch knap"
-geen reactie-
"Kijk, Clara, een personeelsfeestje bij die boerderij"
-geen reactie van Clara-
"Eén, twee, drie, vier, VIJF kerken in één dorp!"
-geen reactie-
We staan stil op station Utrecht en vertrekken weer
"Ah, jammer hoor, net te laat. Scheelt maar tien seconden, maarja, dat is te laat hè?"
-geen reactie van Clara-


Dit is mijn angst in levenden lijve.