Sneeuwuiltje

Mijn achterbuurjongen heeft een sneeuwuil. Ja, zo eentje als in Harry Potter. Zielig, dat wel want deze beestjes hebben veel ruimte nodig. Helaas heeft dit wit gevleugelde diertje, maar zo'n drie vierkante meter aan vliegruimte in een met piepschuim dichtgeplakte kooi en een - laat ik het fatsoenlijk houden - baasje die niet alles op een rijtje heeft.

Het sneeuwuiltje is namelijk 'geadopteerd' door A. een aparte jongen die een paar jaar geleden nog met een kudde schapen door Vlokhoven liep. Een jongen met een alarminstallatie waarmee hij de buurt waarschuwde als hij dacht dat er iets vreselijks ging gebeuren. Als hij dat dácht ja, want het alarm ging ook af als hij een naald hoorde vallen.

Bovendien heeft A. paarden, muskuseenden en geiten gehad, zo'n 20 katten en ongeveer 8 honden. Allemaal in zijn achtertuintje. Op dit moment deelt het sneeuwuiltje zijn vierkante meters met zo'n 25 sierduiven. Zo sierlijk zijn ze niet. De hele buurt moest vanwege deze vliegende 'sierratten' plastic zakken aan de ramen hangen, want anders vliegen ze naar binnen. En als je de hoeveelheden stront ziet op de vensterbanken, dan koop je meteen 10 extra draagtassen bij de AH.

Arm sneeuwuiltje. Ik heb echt medelijden met dat kleine witte ding. Af en toe zoek ik vanachter ons slaapkamerraam contact met hem. Tevergeefs. Achter het piepschuim hoor ik alleen maar een zacht 'boehoe'.